Hoe Kim Speekhout haar loopbaan herontdekte, haar ziel voedde en de vrijheid vond die bij haar past
De loopbaan van Kim Speekhout leest als een reis langs grote organisaties, complexe veranderopgaven én persoonlijke groei. Van commerciële telecomwereld tot maatschappelijke impact in het sociaal domein. Maar pas toen ze zichzelf even kwijtraakte, vond ze haar echte kracht: “Ik ben een bouwer, iemand die creëert. Ik moet kunnen dansen in mijn werk.”
Kim begon haar carrière bij KPN, in de bloeiperiode van mobiele telefonie en internet. “Een gouden tijd,” noemt ze het. “Er gebeurde zoveel, en als jonge professional kreeg je volop ruimte om te groeien.” Toch maakte ze na twaalf jaar een rigoureuze switch: ze verruilde de commerciële wereld voor de overheid. Een stap die niet zonder wrijving ging. “Ik had het gevoel dat ik vijftien jaar terug in de tijd ging. Het tempo, de cultuur… dat was wennen.”
Maar de overheid bleek uiteindelijk wél de plek waar haar hart ligt. Niet vanwege het systeem, maar vanwege de maatschappelijke relevantie. Ze groeide door naar leidinggevende functies binnen gemeenten, waar ze werkte aan grote veranderingen in het sociaal domein, de jeugdhulp en gezondheidszorg. Altijd op het snijvlak van inhoud en organisatie.
Ik kreeg vaak de vraag: Kim, kun je hier even komen helpen? Dan wist ik: er is een knelpunt. En dan voel ik me op mijn best
Ze noemt zichzelf iemand die gedijt bij beweging, bij ontwikkelen, bij dingen die nog niet vastliggen. “Als er nog niet precies duidelijk is waar het uit moet komen, voel ik ruimte. Dan komt mijn creatieve kant tot bloei.” Vrijheid blijkt voor Kim een sleutelwoord. Die waarde keert steeds terug, in werk én privé.
Toch liep het niet altijd soepel. Na een intensieve periode als gemeentesecretaris – een functie waarin ze haar ambitie leek te verzilveren – kwam ze er al snel achter dat het niet bij haar paste. “Ik voelde me gevangen. Alsof ik in een keurslijf zat waarin mijn agenda en handelen voortdurend bepaald werden.” Het politieke deel van het werk bleek haar niet te liggen: “Ik heb er geen affiniteit mee. Ik wil bouwen, ontwikkelen – niet laveren tussen belangen.”
De ervaring was pijnlijk, maar bracht ook iets waardevols. Ze nam afscheid van de functie, maar kwam ook zichzelf tegen. “Ik merkte dat mijn ziel uitgedroogd was. Ik had jaren keihard gewerkt, altijd maar door, zonder mezelf echt te voeden.” Ze vond rust, reflectie, en herontdekte wie ze vanbinnen is. “Ik hou van dansen. Letterlijk – en figuurlijk. Ik moet kunnen bewegen, kunnen creëren. Anders ga ik kapot.”
Iemand zei tegen me: ‘Kim, jij moet gaan leven.’ Dat zijn magische woorden voor me geworden
Met die nieuwe inzichten maakte Kim een bewuste keuze voor het interim-vak. De vrijheid, de afgebakende opgave, de frisse blik – het past haar als een jas. “Ik voel me vrij, kan mijn talent inzetten, en word gewaardeerd om wie ik ben. Dat is werkgeluk.” Ze is intussen aan haar eerste opdracht bezig en weet het zeker: “Dit is mijn pad.”
Kim leerde in de afgelopen periode ook hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal en spiritueel. Ze ging op salsales, reisde naar Argentinië en vond voeding in kunst, cultuur en schoonheid. “Dat zijn dingen die mijn ziel voeden. En als ik gevoed ben, kan ik ook beter geven.”
Tot slot deelt Kim wat ze onderweg heeft geleerd: “Zoek naar wat je voedt. Wat je ziel nodig heeft. En werk vanuit wie je werkelijk bent – dan volgt de rest vanzelf“
Een prachtig inzicht, voor iedereen die onderweg is.
