Het afscheid van Hugo Bosma: een loopbaan vol nieuwsgierigheid, verbinding en vakmanschap

Hugo Bosma is de eerste medewerker van Gradus die met pensioen gaat tijdens zijn dienstverband. Een mijlpaal, maar ook vooral een mooi moment om stil te staan bij een bijzonder mens met een al even bijzondere loopbaan in de publieke sector. In dit portret nemen we je mee in Hugo’s verhaal. Over leren door te doen, over mensen en systemen verbinden — en over weten wat je zelf nodig hebt om goed te blijven in je werk.

Ik ben een learning-by-doing-type. Gewoon erin duiken, ontdekken, begrijpen hoe het werkt. Dat past bij me.

Zo vat Hugo zijn manier van werken samen. En dat typeert zijn hele loopbaan. Van zijn eerste stappen als gewetensbezwaarde in de pedagogiek tot zijn rol als adviseur onderwijshuisvesting bij Gradus. Tussendoor werkte hij bij meerdere gemeenten, als beleidsadviseur, als teamleider, en uiteindelijk als zelfstandig interim-adviseur. Altijd met een open blik en een drang om te begrijpen hoe processen, organisaties en mensen werken.

Niet alles paste meteen
Dat het niet altijd vanzelf ging, vertelt Hugo met dezelfde openheid. Zo koos hij ooit voor een functie als teamleider bij een gemeente in de Achterhoek, waar het vanaf de eerste dag niet klikte. “We pasten gewoon niet bij elkaar,” zegt hij eerlijk. “Zij niet bij mij, ik niet bij hen. Dan kun je elkaar niks kwalijk nemen, maar het werkt niet.” Wat volgde was een moeilijke periode, ook nog eens samenvallend met het begin van de coronacrisis.

Die ervaring leidde uiteindelijk tot een wending. Via Gradus kon Hugo als interim-adviseur aan de slag bij diverse gemeenten, steeds met korte opdrachten in het vakgebied dat hem inmiddels op het lijf geschreven is: onderwijshuisvesting. “Ik merkte dat ik het heerlijk vond om met een concrete opdracht te werken. Je weet wat er van je verwacht wordt, je levert op en dan is het klaar. Dat geeft voldoening.”

De bassist van het beleidsveld
Hugo vergelijkt zijn rol graag met die van een bassist in een band. “Die staat niet vooraan, maar is wel degene die ritme en harmonie verbindt. Dat doe ik ook: ik verbind gemeentelijke processen met de leefwereld van scholen. Ik help schoolbesturen begrijpen hoe een gemeente werkt, en omgekeerd leg ik de gemeenteraad uit wat er op schoolniveau speelt.”

Het is werk waarin hij zijn nieuwsgierigheid kwijt kan én zijn verbindende kracht. “Ik maak altijd kennis met zowel de schooldirecteur als het schoolbestuur. Alleen dan kun je samen iets opbouwen.” Tegelijkertijd schuwt hij het niet om gemeenten aan hun eigen regels te herinneren. “Als je zelf een verordening hebt vastgesteld, dan moet je je daar ook aan houden. Dat zeg ik dan gewoon, respectvol maar duidelijk.”

Een vak apart
Onderwijshuisvesting lijkt misschien een niche, maar het is volgens Hugo een van de belangrijkste investeringen die een gemeente doet. “De jeugd heeft de toekomst — het klinkt als een cliché, maar het is gewoon waar. En zonder goede gebouwen kun je geen goed onderwijs bieden.” Toch hebben veel gemeenten jarenlang gedacht dat ze er niet meer over gingen. “Daardoor verdween veel kennis. Tot het besef kwam: oei, we hebben dit toch zelf te regelen. En toen kwamen ze bij mij.”

Toekomst na pensioen
Hoewel Hugo formeel met pensioen gaat, is het werkplezier nog lang niet verdwenen. “Ik ga nog een half jaar door met opdrachten, en wie weet daarna ook nog. Zolang het leuk blijft en ik gezond ben, blijf ik actief.” Lachend: “Ik ben nog lang niet toe aan de geraniums.”

Zijn advies voor jonge ambtenaren? Dat komt zonder aarzeling:
“Ga doen waar je nieuwsgierig van wordt en waar je blij van wordt. Dan komt de rest vanzelf.”

Een mooier afscheid kun je je niet wensen.